خط فارسی در مُهر امپراتور ژاپن

داشتم راجع به خوشنویسی ایرانی جستجو میکردم که این را پیدا کردم. به نظر شما جالب نیست؟

توضیح اینکه شکل حاضر، مهر امپراتور ژاپن را نشان میدهد. امپراتور فعلی ژاپن، آکیهیتو نام دارد و در حال حاضر تنها شخص با عنوان “امپراتور” در جهان است. اگر به تصویر نگاه کنید، اسم او به سادگی قابل خواندن است.

برایم جالب بود که چگونه امپراتور ژاپن در مهر خود به جای استفاده از خوشنویسی ژاپنی یا حداقل استفاده از هنر خاور دور، از خط فارسی استفاده کرده است.

توضیح: ممکن است بر من ایراد گرفته شود که این خط، خط عربی یا خط فارسی / عربی است. به هر حال تاریخ نشان میدهد ایرانیان در شکل گیری این خط نقش به سزایی داشته اند. برای توضیحات تکمیلی بد نیست سری به اینجا بزنید.

وبلاگ مسیح علینژاد فیلتر شد

در ادامه واکنشها به مقاله او در روزنامه اعتماد ملی،(که جمع شدن مردم به دور احمدی نژاد در سفر هاى استانى او را به آواز خوانى تلخ دلفين هاى گرسنه سيرك كه دور مردى با سبدى غذا جمع ميشوند تشبيه كرده است) وبلاگ مسیح علینژاد مسدود شده است.

مطمئن نیستم اما فکر میکنم این مطلب اصلا توی وبلاگ نیومده بود!

به هر حال جای تسلیت داره واقعا.

روز جهانی زمین

همونطور که میدونید، امروز 22 آوریل (3 اردیبهشت) روز جهانی زمین نام گرفته. کاش هر کسی به این فکر میافتاد که برای زمین، چه کارهایی انجام داده، مفید یا مضر. زمینی که ما از گذشتگان تحویل گرفتیم، این شکلی بود (هنوزم هست؟!) ، مرمر آبی:

زمینی که آیندگان از ما به ارث میبرند چه شکلیه؟ همین طوریه؟ یا شایدم شبیه شده به این: 

 حفظ سلامت و زیبایی زمین وظیفه همه ماست.

 

 

“ روز جهانی زمین گرامی باد”

 

 

بدیهه سرائی استادانه ملک الشعرای بهار

اطرافیان بهار ، ابتدا شاعر بودن او را باور نداشتند و گمان میکردند اشعار پدرش (که ملک الشعرای زمان خود بود) را به نام خود میخواند. سرانجام قرار بر آن شد که به عنوان امتحان، بهار با کلماتی که به او داده میشد، به صورت بدیهه سرایی شعری در قالب رباعی بگوید. از او خواسته شد با چهار کلمه “خروس، انگور، درفش و سنگ”! رباعی بگوید که او در چند لحظه این رباعی را سرود:

برخواست خروس صبح، برخیز ای دوست

حون دل انگور فکن در رگ و پوست

عشق من و تو قصه مشت است و درفش

جور تو دل قصه سنگ است و سبوست

همچنین چهار کلمه چراغ، نمک، تسبیح و چنار به او داده میشود و او این رباعی را میسراید:

به خرقه و تسبیح مرا دید چو یار

گفتا ز چراغ زهد ناید انوار

کس شهد ندیده است در کان نمک

کس میوه نچیده است از شاخ چنار

و به این ترتیب مهارت و استادی خود را بر همگان ثابت میکند.

پس از وفات پدرش، به فرمان مظفرالدین شاه، لقب ملک الشعرا به او اعطا میشود. از معروفترین سروده های او میتوان به “مرغ سحر” اشاره کرد.

شعر سعدی بر در سازمان ملل

شعر معروف “بنی آدم اعضای یک پیکرند” را همه ما بارها شنیده ایم، هر چند خیلی وقت ها به اشتباه، “بنی آدم اعضای یکدیگر” میشوند! احتمالا همه هم این موضوع را میدانند که این شعر بر در سازمان ملل حک شده است. ترجمه انگلیسی این شعر که بر در ساختمان سازمان ملل در نیویورک حک شده، به این صورت است:

Of one Essence is the human race,
Thusly has Creation put the Base;
One Limb impacted is sufficient,
For all Others to feel the Mace.

[منبع]

البته ویکیپدیای انگلیسی ترجمه شعریِ متفاوتی را ذکر کرده:

Human beings are members of a whole,

In creation of one essence and soul.

If one member is afflicted with pain,

Other members uneasy will remain.

If you have no sympathy for human pain,

The name of human you cannot retain.

به هر حال، آنچه مهمتر از همه است، این است که به اذغان ادیبان، زبان فارسی، پس از فردوسی به هیچ شاعری به اندازه او مدیون نیست. یادش گرامی باد

پی نوشت: هر چه گشتم عکسی از این شعر در سازمان ملل پیدا نکردم، کسی میتونه راهنمایی کنه؟